شکستگی کتف و شانه: توانبخشی و تقویت عضلات و استخوان بعد از شکستگی

شکستگی کتف و شانه توانبخشی و تقویت عضلات و استخوان بعد از شکستگی

مفصل شانه یک مفصل توپ و کاسه است. 'توپ' در بالای استخوان بازو (در هوموروس) کاملا در کاسه چفت می‌شود، که گلنویید نام دارد، که بخشی از تیغه شانه‌ای است (اسکاپولا). یک لبهغضروفی-لیفی به نام لابروم Labrum در دور تا دور لبه حفره گلنوئید چسبیده است و آن را کمی وسیع‌تر می‌کند تا بهتر بتواند سر استخوان بازو را پوشش بدهد. تاندون دوسر در داخل مفصل شانه در قسمت فوقانی مفصل شانه قرار می‌گیرد. تاندون دوسر یک ساختار بلند طناب مانند است که عضله دوسر را به شانه متصل می‌کند و به ایجاد ثبات در مفصل کمک می‌کند.

مفصل شانه انعطاف پذیرترین قسمت بدن است. این مفصل امکان حرکت‌های مختلف دست را فراهم می‌آورد تا ما را در انجام مجموعه گسترده‌ای از فعالیت‌های مختلف یاری کند. با این وجود انعطاف پذیری آن باعث آسیب‌پذیرتر شدنش می‌شود. شکستگی آن نوعی شکستگی استخوان است که معمولا به علت آسیب‌هایی، مانند سقوط یا ضربه مستقیم به شانه رخ می‌دهد. نوع شكستگی شانه بستگی به سن بیماران دارد. شکستگی ترقوه در کودکان شایع‌تر است. شکستگی قسمت فوقانی بازو (پروگزیمال هومروس) در افراد مسن شایع‌تر است و فراوانی آن با سن افزایش می‌یابد.

شکستگی شانه پس از دیسک دومین عارضه‌ی شایع در ارتوپدی است که بر اثر عوامل متفاوتی مثل پرت شدن از ارتفاع و تصادف اتفاق می‌افتد. شکستگی شانه انواع مختلفی دارد برای هرکدام از انواع شکستگی روش درمانی متفاتی باید بکار برده شود. فیزیوتراپی بعد از شکستگی شانه در بازیابی توان عضلات شانه بسیار موثر است و روند بهبود بیمار را شدت می‌بخشد. دکتر پیریایی با سال‌ها تجربه در این زمینه پس از معاینه دقیق بهترین روش درمان را در اختیار بیماران قرار می‌دهند.

متخصصان ما در کلینیک آماده ارائه خدمات در زمینه‌ی درمان انواع دردهای مفصلی و عضلانی از جمله درمان کیست بیکر با استفاده از روش‌های جراحی بسته (مانند تزریق پی آر پی) و با استفاده ازبهترین امکانات به شما می‌باشند. جهت کسب اطلاعات بیشتر می‌توانید با 02188866639 و 02188866629 تماس حاصل فرمایید.

انواع شکستگی شانه در کودکان و بزرگسالان و راه درمان آنها


مفصل شانه یک مفصل توپ و کاسه است. مفصل شانه یک مفصل توپ و کاسه است. 'توپ' در بالای استخوان بازو (در هوموروس) کاملا در کاسه چفت می‌شود، که گلنویید نام دارد، که بخشی از تیغه شانه‌ای است (اسکاپولا). یک لبهغضروفی-لیفی به نام لابروم Labrum در دور تا دور لبه حفره گلنوئید چسبیده است و آن را کمی وسیع‌تر می‌کند تا بهتر بتواند سر استخوان بازو را پوشش بدهد. تاندون دوسر در داخل مفصل شانه در قسمت فوقانی مفصل شانه قرار می‌گیرد. تاندون دوسر یک ساختار بلند طناب مانند است که عضله دوسر را به شانه متصل می‌کند و به ایجاد ثبات در مفصل کمک می‌کند

مفصل شانه انعطاف پذیرترین قسمت بدن است. این مفصل امکان حرکت‌های مختلف دست را فراهم می‌آورد تا ما را در انجام مجموعه گسترده‌ای از فعالیت‌های مختلف یاری کند. با این وجود انعطاف پذیری آن باعث آسیب‌پذیرتر شدنش می‌شود. شکستگی آن نوعی شکستگی استخوان است که معمولا به علت آسیب‌هایی، مانند سقوط یا ضربه مستقیم به شانه رخ می‌دهد. نوع شكستگی شانه بستگی به سن بیماران دارد. شکستگی ترقوه در کودکان شایع‌تر است. شکستگی قسمت فوقانی بازو (پروگزیمال هومروس) در افراد مسن شایع‌تر است و فراوانی آن با سن افزایش می‌یابد.

شکستگی ترقوه

شکستگی‌های ترقوه نوعیی شكستگی معمولی است كه برای افراد در تمام سنین اتفاق می‌افتد. استخوان ترقوه، استخوانی است که جناغ سینه یا قفسه سینه شما را به شانه شما متصل می‌کند. این نوع شکستگی معمولا پس از سقوط بر روی شانه یا تصادف موتور اتفاق می‌افتد. شایع‌ترین ورزش‌های مرتبط با شکستگی‌های ترقوه شامل فوتبال، هاکی، و اسکی است.

شکستگی ترقوه اغلب باعث درد، تورم و کبودی بالای استخوان ترقوه می‌شود. درد با حرکت شانه افزایش می‌یابد. شانه شما ممکن است به سمت پایین و به جلو حرکت کند. همچنین ممکن است برآمدگی در اطراف منطقه شکسته ایجاد شده باشد. هنگامی که سعی می‌کنید دست خود را بالا بیاورید، ممکن است یک صدای قرچ قرچ را بشنوید.

برای تشخیص شکستگی ترقوه، پزشک شما تاریخچه مختصر، درباره این آسیب می‌گیرد و یک معاینه فیزیکی روی شانه شما انجام خواهد داد. برای شناسایی مکان شکستگی، از تصویربرداری اشعه ایکس استخوان ترقوه استفاده خواهد شد. در بعضی موارد ممکن است پزشک شما همچنین یک اسکن کامپیوتری توموگرافی (CT) را توصیه کند.

درمان

اغلب شکستگی‌های ترقوه بدون جراحی بهبود می‌یابند. بانداژ بازو می‌تواند از بازو حمایت کند و استخوان‌ها را در موقعیت عادی خود نگه دارد. همچنین ممکن است داروهای ضد درد برای تسکین درد به شما داده شود. پس از کاهش درد، پزشک ممکن است تمرینات مفصل شانه و آرنج را توصیه کند تا سفتی و ضعف شانه شما را به حداقل برساند. تا بهبودی کامل، درمان را با پزشک خود پیگیری کنید.

در موارد شکستگی همراه با جابه‌جایی ممکن است جراحی مورد نیاز باشد. عمل جراحی برای تنظیم مجدد انتهاهای شکستگی‌ها و تثبیت آنها در طول بهبودی است. جراحی اغلب شامل استفاده از پین یا صفحات و پیچ برای حفظ موقعیت مناسب استخوان در طول بهبودی است.

شکستگی پروگزیمال هومروس

هوموروس استخوان بازو است و دو مفصل را تشکیل می‌دهد، مفصل شانه و آرنج. پروگزیمال هوموروس به انتهای فوقانی استخوان بازو اشاره دارد که شکل مفصل شانه را تشکیل می‌دهد. شکستگی هوموروس پروگزیمال در افراد مسن، مبتلا به پوکی استخوان، رایج است. شکستگی‌ها ممکن است ناشی از آسیب‌های تروماتیک مانند افتادن بر روی دست کشیده شده، افتادن از ارتفاع یا تصادف وسایل نقلیه موتوری باشد. در افراد جوان ترومای شدید می‌تواند این شکستگی‌ها را ایجاد کند.

شکستگی‌های هوموروس پروگزیمال را می‌توان به 4 گروه تقسیم کرد:

  • شکستگی‌های توبروزیته بزرگ: توبروزیته بزرگ محل الحاق برای اتصال تاندون روتاتور کاف است. شکستگی‌های توبروزیته بزرگ کمتر شایع است و در موارد دررفتگی شانه و همچنین در افراد مبتلا به پوکی استخوان مشاهده می‌شود.
  • شکستگی‌های توبروزیته کوچک: این شکستگی‌ها اغلب ناشی از اختلالات خلفی شانه یا انقباض عضلات آسیب دیده با شوک الکتریکی یا تشنج است. در صورت عدم درمان، این شکستگی باعث نقص عضلات ساب‌اسکپولاریس (عضله ثبات دهنده و متحرک سازنده) می‌شود و نیاز به یک روش انتقال عمده عضلانی دارد.
  • شکستگی گردن استخوان بازو: شکستگی گردن استخوان بازو در بیماران مبتلا به پوکی استخوان رایج است. این شکستگی به عصب زیر بغل نیز آسیب می‌رساند که باعث فرستاده شدن ایمپالس‌های حسی به شانه می‌شود.
  • شکستگی سر هومروس: شکستگی‌های سر هومروس اغلب در افراد مسن شایع است و کسانی که پوکی استخوان دارند شانس بیشتری برای ابتلا به این شکستگی دارند. این شکستگی‌ها در افراد جوان‌تر به علت ترومای قابل توجه رخ می‌دهد، در حالی که آسیب‌های تروماتیک خفیف در افراد مسن مبتلا به پوکی استخوان می‌تواند باعث این شکستگی شود.

علاوه بر موارد فوق، نوع دیگری از شکستگی‌های هوموروس پروگزیمال، شکستگی دو، سه و چهار بخشی است که باعث شکستگی استخوان پروگزیمال می‌شود.

بیماران مبتلا به شکستگی پروگزیمال هوموروس درد شدید، تورم و محدودیت حرکت شانه را تجربه می‌کنند.

شکستگی پروگزیمال هوموروس با معاینه فیزیکی، تصویربرداری اشعه ایکس از منطقه آسیب دیده و یا اسکن کامپیوتری توموگرافی (CT) تشخیص داده می‌شود.

درمان

بیشتر شكستگی‌های هوموروس پروگزیمال به ندرت جابجا می‌شوند و می‌توانند با روش‌های محافظه كارانه مانند استفاده از آتل برای بی‌تحرك نگه داشتن بخش آسیب دیده و فیزیوتراپی اولیه برای بهبود نتیجه عملكرد، درمان شوند. جراحی ممکن است در شکستگی‌های دارای جابجایی ضروری باشد. قطعات متعدد با صفحات، پیچ‌ها یا پین‌ها ثابت می‌شوند و در موارد شدید جراحی جا انداختن شانه انجام می‌شود.

شکستگی استخوان کتف

شکستگی استخوان کتف چندان شایع نیست اما اتفاق می‌افتد و این شکستگی نیاز به نیروی زیادی دارد. این شکستگی‌ها معمولا ناشی از ترومای شدید، مانند یک تصادف خودروی با سرعت بالا یا افتادن فرد از ارتفاع به پشت. همچنین در صورتی که در اثر افتادن روی یک بازوی کشیده شده، سر استخوان هومروس روی حفره گلونوئید ضربه وارد کند، ممکن است این شکستگی‌ها رخ دهند.

علائم شکستگی کتف می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • درد: معمولا بلافاصله پس از وارد شدن آسیب به کتف آغاز می‌شود و شدید است.
  • تورم: ناحیه کتف به سرعت بعد از صدمه متورم می‌شود.
  • کبودی: کبودی خیلی زود پس از آسیب رخ می‌دهد.
  • نقص محدوده حرکتی: کاهش محدوده حرکتی مفصلی اغلب با عدم توانایی صاف کردن دست رخ می‌دهد.
  • خواب رفتگی: ممکن است فرد در صورتی که خون رسانی دچار آسیب شود و یا عصب‌ها آسیب ببیند، خواب رفتگی، سوزن سوزن شدن یا سردی دست و ساعد را همراه با شکستگی تجربه کند.
  • صدای ترک خوردن: صدای ترک خوردگی یا ترق توروق، که تحت عنوان صدای مفاصل یا کریپتاسیون نیز نامیده می‌شود، اغلب ممکن است در هنگام شکستگی شنیده شود یا احساس شود.

برای تشخیص و درمان مناسب، باید یک جراح ارتوپدی شکستگی کتفتان را مورد ارزیابی قرار دهد.

درمان

بیشتر شکستگی‌های کتف به علت حمایت قوی ساختارهای بافت نرم اطراف آن به طور قابل توجهی جابجا نمی‌شوند. بنابراین، اکثر شکستگی‌های کتف با محافظت و با حرکت زودهنگام به منظور کاهش خطر خشکی درمان می‌شوند و معمولا بدون تاثیر بر حرکت شانه بهبود می‌یابند. گزینه‌های درمان محافظه کارانه عبارتند از:

  • بی‌حرکت کردن عضو: یک آتل برای راحتی و حمایت از شانه به منظور ایجاد امکان بهبودی استفاده می‌شود. این درمان معمولا در حدود 3-6 هفته بسته به نوع شکستگی ادامه می‌یابد
  • داروی تجویزی: داروهای ضد درد برای راحتی شما در طول روند بهبودی تجویز می‌شوند.
  • فیزیوتراپی: محدوده وسیع تمرینات پیشرونده حرکتی در بازگرداندن عملکرد کامل شانه ضروری است. پزشک شما احتمالا شما را به یک فیزیوتراپ معرفی می‌کند تا بتوانید از تمرینات مناسب و حرکت دادن زودهنگام شانه برای جلوگیری از عوارض استفاده کنید.

شکستگی کتف که شامل گردن یا گلنویید یا جابجایی شدید است، در هنگام درمان ناکارآمد با نتایج ضعیف همراه است. اصلاح شکستگی کتف را می‌توان از طریق یک روش حداقل تهاجمی انجام داد. جراحی حداقل تهاجمی ORIF (تثبیت داخلی ریداکشن باز) از برش‌های کوچکتری نسبت به جراحی "باز" سنتی استفاده می‌کند. برش‌های حداقل تهاجمی محدود به مکان‌هایی است که پلیت‌های جراحی قرار داده می‌شوند اما برش‌ها در جراحی سنتی می‌تواند بزرگ باشد. مزایای جراحی حداقل تهاجمی شامل برش‌های کوچکتر، ترمیم سریع‌تر، بهبود سریع‌تر و زخم کمتر است.

نمونه تمرینات ورزشی برای فیزیوتراپی شانه


حرکت Shoulder wallwalk

این تمرین می‌تواند به شما کمک کند تا استفاده از شانه خود را با ارتقاء محدوده حرکتی آن بهبود بخشید.

برای شروع: یک دیوار خالی یا درب بسته پیدا کنید.

رو به دیوار بایستید و به آرامی انگشتان دست خود را روی دیوار بالا ببرید. تا جایی که می‌توانید در حالی که فاصله بین شانه و گوش خود را حفظ می‌کنید، دستان خود را بالا ببرید. این کار ممکن است در ابتدا باعث کاهش محدوده حرکتی که شما به دست آورده‌اید، شود اما این تمرین مکانیک شما را درست می‌کند و احتمال ایجاد خسارت را کاهش دهد.

هنگامی که به حداکثر ارتفاع ممکن خود رسیدید، برای 3-5 ثانیه نگه دارید و سپس به آرامی انگشتان دست خود را پایین بیاورید. این کار را برای 10 بار تکرار کنید.

حرکات ایزومتریک 1شانه

پس از عمل جراحی شانه، به حفظ تنش عضلانی و در حال حرکت نگه داشتن شانه خود ادامه دهید. حرکات ایزومتریک بدون حرکت مفصل از ماهیچه‌ها استفاده می‌کند.

شروع: در نزدیکی چارچوب درب یا دیوار بایستید و آرنج خود را خم کنید.

چرخش خارجی (ER): بایستید و پشت مچ دست خود را رو به دیوار قرار دهید. مچ دست خود را مانند حالتی که فشار خارجی اعمال می‌کنید به حالت طبیعی نگه دارید به طوری که کف دست شما در حال دور شدن از بدن شما باشد. با نیروی 20٪ شروع کنید و به آرامی تا 80٪ کار کنید. برای 5-10 ثانیه نگه دارید و حرکت را 10 بار تکرار کنید.

چرخش داخلی (IR): در طرف دیگر دیوار، با کف دست خود رو به دیوار بایستید. فشار زیر حداکثر اعمال کنید که باعث درد نشود. با نیروی 20٪ شروع کنید و به آرامی تا 80٪ کار کنید. برای 5-10 ثانیه نگه دارید و حرکت را 10 بار تکرار کنید.

ابداکشن: آرنج خود را مقابل دیوار قرار دهید. نیرو را از طریق آرنج اعمال کنید. با نیروی 20٪ شروع کنید و به آرامی تا 80٪ برسانید. برای 5-10 ثانیه نگه دارید و 10 بار تکرار کنید.

اداکشن: یک گام به دور از دیوار بایستید و یک حوله بین بازو و قفسه سینه خود قرار دهید. نیرویی را اعمال کنید به طوری که فشار را در پهلوی خود احساس کنید. با نیروی 20٪ شروع کنید و به آرامی تا 80٪ نیرو را اضافه کنید. برای 5-10 ثانیه نگه دارید و حرکت را 10 بار تکرار کنید.

فلکشن: رو به دیوار و در حالی که مچ دست خود را به حالت عادی نگه دارید و از مچ دست خود به دیوار فشار وارد کنید. با نیروی 20٪ شروع کنید و به آرامی تا 80٪ نیرو را اضافه کنید. برای 5-10 ثانیه نگه دارید و حرکت را 10 بار تکرار کنید.

اکستنشن: پشت به دیوار بایستید و نیرو را از طریق آرنج اعمال کنید. با نیروی 20٪ شروع کنید و به آرامی تا 80٪ نیرو را اضافه کنید. برای 5-10 ثانیه نگه دارید و حرکت را 10 بار تکرار کنید.

این حرکت، تمرین کششی مهمی است که به بهبود وضعیت شما، مکانیک شانه و حتی به درد گردن شما کمک می‌کند.

شروع: در کنار درب بایستید. دست خود را 90 درجه بالا بیاورید تا کف دستتان بر روی چارچوب در باشد. اگر اگر با بالا آوردن ساعد شانه درد دارید، می‌توانید دست خود را پایین‌تر بیاورید. شما باید احساس یک حرکت ملایم بر روی دیواره قفسه سینه داشته باشید. حالا بدن خود را به سمت بیرون بکشید تا کشش شما افزایش یابد. این حرکت باید بدون درد باشد. 30 ثانیه نگه دارید

تمرینات پليومتريک شانه

این تمرین برای ورزشکاران رشته‌های پرتابی کامل است. این یک تمرین پلومتریک است که به این معنی است که عضلات شما تلاش حداکثری را در یک مدت زمان کوتاه انجام می‌دهند و این حرکت مخصوص شانه است.

تجهیزات مورد نیاز: توپ کوچکی با وزن 3-5 پوند.

شروع: رو به دیوار بایستید، در یک موقعیت پرتاب بایستید و پاهای خود را از هم با فاصله قرار دهید. همواره میان‌تنه خود را درگیر کنید.

شما قرار است توپ را به دیوار پرتاب کنید و هدف شما گرفتن ریتمیک این توپ است. شما می‌توانید با یک ریتم آرام شروع کنید و به تدریج سرعت خود را افزایش دهید. برای 30 ثانیه تمرین کنید و به آرامی مدت زمان تمرین را به 60 ثانیه برسانید. حرکت را با دو دست شروع کنید و سپس حرکت را به حالت تک دست تغییر دهید.

چرخش خارجی و داخلی شانه با کش حلقه‌ای

این تمرین چهار عضله روتاتور کاف را هدف قرار می‌دهد. برای جلوگیری از آسیب‌هایی مانند ضربه و یا پاره شدن روتاتور کاف، بسیار مهم است که عضلات کاف روتاتور هم قدرت و هم ثبات داشته باشند.

تجهیزات: تراباند یا کش‌های مقاوم ورزشی، و یک حوله رول شده

شروع: حوله رول شده را در آرنج خود بگذارید و تراباند را در هر دو دست خود درگیر کنید.

چرخش خارجی: با حوله‌ی رول شده‌ای که در پهلوی شما قرار دارد، تیغه شانه خود را پایین بکشید و مچ دست خود را به حالت طبیعی قرار دهید. به آرامی ترا باند را از بازوی مخالف خود دور کنید. به طور ویژه دقت داشته باشید حرکات را به گونه‌ای انجام ندهید که باعث ایجاد درد شود.

چرخش داخلی: تراباند را روی یک شی یا لبه درب گیر دهید دهید. با حوله‌ی رول شده‌ای که در کنار شما قرار گرفته است، آن را به طرف شکم خود بکشید. اطمینان حاصل کنید که ارتفاع تراباند به اندازه ساعد شما شود و آرنج خود را 90 درجه خم کرده باشید.

هر دو تمرین را در دو تا سه ست با 10-15 تکرار انجام دهید.

حرکت شانه ایستادن روی دست در کنار دیوار

این یک تمرین شانه پیشرفته است که ممکن است برای همه مناسب نباشد. قبل از تلاش برای این تمرین لطفا با پزشک فیزیوتراپ خود مشورت کنید. این حرکت نیاز به قدرت بخش مرکزی بدن، پایداری و ثبات شانه دارد.

شروع: خود را کنار دیوار قرار دهید

پای خود را روی دیوار قرار دهید و به آرامی پای خود را بالا ببرید تا بدن شما نزدیک به دیوار شود. هنگامی که کاملا نزدیک دیوار قرار گرفتید، بالا انداختن شانه را انجام دهید. به آرامی به موقعیت ایستاده بازگردید.

حرکت شنای دیوار به عرض شانه

 

این تمرین برای ایجاد یک فشار کامل عالی است.این حرکت این امکان را برای شما فراهم می‌آورد که بدون ایجاد درد در کنار تمرکز روی مکانیک بدن، قدرت بدنی شما را بهبود می‌بخشد.

شروع: خود را کنار دیوار قرار دهید. هرچه پای خود را نزدیک‌تر به دیوار قرار دهید، ورزش ساده‌تر است.

دست های خود را هم ردیف شانه های‎خود قرار دهید. سعی کنید آرنج خود را داخل نگه دارید و حرکت شنا را انجام دهید. این کار باعث می‌شود که ماهیچه سه‌سر شما ایزوله شود. شما می‌توانید با کاملا باز کردن دست‌های خود و اجازه بیرون آمدن آرنج خود،. عضلات پکتولاریس خود را تقویت کنید.

شما می‌توانید این حرکت را در کنار یک میز در حالی که زانوهای شما روی زمین قرار دارد انجام دهید.

حرکت را در سه ست 10تایی انجام دهید.

به این پست امتیاز دهید.
هیچ رای ثبت نشده است