درمان رماتیسم مفصلی (آرتریت روماتوئید) زانو در اثر نقص سیستم ایمنی

رماتیسمتمامی بیماری‌هایی که منجر به درد در مفاصل می‌شوند در یک گروه نام گذاری شده‌اند: روماتیسم. با وجود اینکه این گروه شامل بیماری‌های متعددی می‌باشد، دو شاخصه‌ی برجسته در تمامی آن‌ها وجود دارد: درد  و گرفتگی در مفاصل. بروز روماتیسم در افراد سالخورده به وفور دیده می‌شود با این حال کودکان و افراد میانسال نیز ممکن است به برخی از انواع این بیماری‌ها مبتلا شوند. شایع‌ترین نوع روماتیسم، نوع التهابی آن است. این بیماری می‌تواند افرادی در هر رده‌ی سنی و حتی کودکان را درگیر کند. شایع‌ترین بیماری در این رده از بیماری‌های روماتیسمی، آرتریت روماتوئید و اسپوندیلیت آنکیلوزان می‌باشند. افراد مسن بیشتر به روماتیسم فرسایشی و دژنراتیو مربوط به افزایش سن مبتلا می‌شوند که از شایع‌ترین بیماری‌ها در این رده می‌توان به استئوآرتریت یا آرتروز و پوکی استخوان اشاره کرد. انواعی از روماتیسم با شیوع کمتر نیز وجود دارند که برای مثال می‌توان به آرتروز عفونی و روماتیسم ایجاد شده در اثر فعالیت‌های متابولیک که شایع‌ترین نوع آن نقرس است اشاره کرد.

علل بروز روماتیسم به خصوص آرتریت روماتوئید زانو به خوبی شناخته نشده‌اند. با این حال این علائم در اثر یک پاسخ التهابی بدن به وجود آمده‌اند. با وجود اینکه انواع مختلفی از بیماری‌ها در خانواده‌ی روماتیسم وجود دارند، علائم آن‌ها معمولاً یکسان خواهند بود: درد، تورم و گرفتگی در مفاصل مبتلا به بیماری. البته ممکن است این علائم بسته به مکانیسم‌های ایجاد بیماری متفاوت باشند. زمان عود کردن و یا بروز علائم نیز ممکن است بسته به نوع بیماری متفاوت باشد.

شما عزیزان می‌توانید با مراجعه به کلینیک دکتر پیریایی پس از معاینه دقیق برای تشخیص دقیق و قطعی بیماریتان از جدیدترین روش‌های درمانی این مرکز تحت نظر متخصص برای درمان و توانبخشی بیماری روماتیسم مفصلی زانو بهره مند شوید.

انواع مختلف آرتریت روماتوئید


 

علائم آرتریت روماتوئید معمولاً به تدریج در چندین مفصل ایجاد می‌شوند. بعضاً ممکن است علائم بیماری تنها در یک مفصل شروع شده و یا در ابتدا کل بدن را درگیر کنند که در این حالت فرد احساس گرفتگی و درد در کل بدن داشته که به تدریج این علائم به مفاصل محدود خواهند شد.

نوع معمول و کلاسیک آرتریت روماتوئید

نوع معمول و کلاسیک آرتریت روماتوئید شایع‌ترین نوع این بیماری است. در این نوع از بیماری، تعداد سه مفصل و یا بیشتر مبتلا خواهند شد. معمولاً فرد به طور تدریجی به درد، گرفتگی و تورم مفاصل انگشتان، مچ و جلوی پا مبتلا خواهد شد. آرنج، شانه، مفصل ران، مچ پا و زانوها نیز به طور شایع درگیر این بیماری می‌شوند. تقریباً در حدود 80 درصد از افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید، "سرم مثبت" هستند که این به معنی وجود فاکتور روماتوئید (RF) در خون آن‌هاست که این مورد در آزمایش خون مشخص می‌شود. برخی از افرادی که آزمایش فاکتور روماتوئید آن‌ها مثبت است از نظر وجود anti-CCP (آنتی بادی ضد سیترولین) نیز طبیعی نیستند. این آزمایش دیگری برای تشخیص آرتریت روماتوئید می‌باشد. تقریباً 20 درصد از افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید، "سرم منفی" بوده که به معنی عدم وجود فاکتور روماتوئید در خون آن‌هاست. در این مورد تست anti-CCP ممکن است طبیعی و یا غیرطبیعی باشد. دیگر آزمایشات مثل ESR (سرعت رسوب گلبول‌های قرمز) برای اندازه گیری التهاب ممکن است نتیجه‌ی غیرطبیعی داشته باشند.

روماتیسم مغلوب یا روماتیسم پالندرومیک

به طور نادر ممکن است بروز آرتریت روماتوئید به صورت مرحله‌ای باشد. بدین شکل که یک یا چند مفصل به مدت چند ساعت تا چند روز دچار ورم و درد شده و سپس این التهاب برای چند روز تا چند ماه از بین رفته و مجدداً ایجاد شود. به این بیماری روماتیسم پالندرومیک گفته می‌شود. افراد مبتلا به این عارضه معمولاً در نهایت به آرتریت روماتوئید کلاسیک مبتلا خواهند شد.

بروز غیرعادی آرتریت روماتوئید

آرتروز مداوم و ماندگار در تنها یک مفصل می‌تواند اولین نشانه‌ی آرتریت روماتوئید در برخی از افراد باشد. برخی از افراد در ابتدای شروع علائم آرتریت روماتوئید، دچار درد و گرفتگی عمومی بدن، کاهش وزن و خستگی مفرط می‌شوند.

علل بروز و عوامل خطر آرتریت روماتوئید چیستند؟


 

علت بروز آرتریت روماتوئید هنوز شناخته نشده است. عوامل خطر متعددی در رابطه با فعالیت غیرطبیعی دستگاه ایمنی وجود دارند که آرتریت روماتوئید را ایجاد می‌کند. ازجمله این عوامل خطر می‌توان به عوامل ژنتیکی (ژن‌های ارثی)، هورمون‌ها (علت شیوع بیشتر این بیماری در خانم‌ها نسبت به آقایان) و احتمالاً عفونت با یک باکتری یا ویروس اشاره کرد. ازجمله عوامل محیطی که می‌توانند خطر بروز آرتریت روماتوئید را افزایش دهند می‌توان به استعمال دخانیات، قرار گرفتن در معرض سیلیکا و بیماری‌های لثه اشاره کرد. محققین نشان داده‌اند که افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید، در سطح میکروبیوم خود دچار تغییر می‌شوند (سطح باکتری‌های مفیدی که معمولاً در روده‌ی انسان زندگی می‌کنند در این افراد تغییر می‌کند). تحقیقات نشان داده است که میکروبیوم بر روی سلامت انسان، دستگاه ایمنی و بسیاری از بیماری‌ها ازجمله بیماری‌هایی که ربطی به دستگاه گوارشی ندارند تأثیر بسیار مهمی دارد. تحقیقات همچنین نشان داده‌اند که باکتری‌های موجود در روده‌های افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید با افراد سالم متفاوت‌اند. البته هنوز نظری برای چگونگی استفاده از این اطلاآرتریت روماتوئید برای درمان آرتریت روماتوئید وجود ندارد. درمان این عارضه احتمالاً به سادگی جایگزین کردن باکتری‌های از بین رفته نخواهد بود ولی این مشکل نشان می‌دهد که چرا برخی از افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید با ایجاد تغییراتی در رژیم غذایی تا حدی بهبود خواهند یافت.

علائم آرتریت روماتوئید زانو


 

ممکن است علائم زیر را مشاهده کنید:

  • درد
  • تورم و التهاب
  • گرفتگی
  • احساس گرما در اطراف زانو

همچنین ممکن است احساس خستگی مفرط داشته باشید.

رماتیسم مفصلی زانو چگونه تشخیص داده می‌شود؟


 

پزشک در مورد سوابق شخصی و خانوادگی شما سوالاتی را پرسیده و همچنین علائم قبلی و یا علائم حال حاضر شما را بررسی می‌کند (درد، حساسیت نسبت به لمس، گرفتگی و دشواری در حرکت کردن)

پزشک هر مفصل را معاینه کرده و به دنبال نقاط حساس، متورم، گرم و دردناک و یا محدودیت‌های حرکتی می‌گردد. تعداد و الگوی مفاصل درگیر شده می‌تواند برای تشخیص آرتریت روماتوئید به کار رود. برای مثال در بیشتر موارد آرتریت روماتوئید، مفاصل به طور قرینه در دو طرف بدن به این عارضه مبتلا می‌شوند. معاینه‌ی فیزیکی ممکن است علائم دیگری را نیز نشان دهد که می‌توان به ندول های روماتوئید و تب درجه پایین اشاره کرد.

آزمایش خون سطح التهاب در بدن را مشخص کرده و به دنبال نشانه‌های بیولوژیک مثل آنتی بادی‌ها (پروتئین‌های خونی) مربوط به آرتریت روماتوئید می‌گردد.

سرعت رسوب گلبول‌های قرمز (ESR) و C-reactive protein (CRP) ازجمله آزمایشات تعیین کننده‌ی سطح التهاب در بدن می‌باشند. بالا بودن ESR یا CRP نشان دهنده‌ی آرتریت روماتوئید نخواهد بود ولی زمانی که این آزمایشات به همراه علائم و اطلاآرتریت روماتوئید دیگر بررسی شوند می‌توان آرتریت روماتوئید را تشخیص داد.

فاکتور روماتوئید (RF) یک آنتی بادی است که تقریباً در 80 درصد از افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید یافت می‌شود. از آن جایی که ممکن است فاکتور روماتوئید در دیگر بیماری‌های التهابی نیز ایجاد شود نمی‌توان از آن برای تشخیص قطعی آرتریت روماتوئید استفاده نمود. ولی آنتی بادی دیگری – آنتی بادی ضد پپتید حلقوی سیترولینه (anti-CCP) – وجود دارد که به طور اصلی در افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید ایجاد می‌شود. بنابراین مثبت بودن آزمایش anti-CCP می‌تواند نشانه‌ی محکم‌تری برای ابتلای فرد به آرتریت روماتوئید باشد. البته آنتی بادی‌های anti-CCP تنها در 60 تا 70 درصد از افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید یافت شده و ممکن است حتی قبل از بروز علائم بیماری نیز در خون فرد موجود باشند.

عکس برداری با اشعه‌ی ایکس، اولتراسوند و یا اسکن MRI برای بررسی آسیب‌های وارد شده به مفاصل مثل ساییدگی – از دست رفتن استخوان مفصل – و یا تنگی فضای مفصلی به کار می‌روند. ولی در صورتی که عکس برداری نتواند آسیب‌های مفصلی را نشان دهد نباید احتمال وجود آرتریت روماتوئید را رد کرد. می‌توان اینگونه برداشت کرد که بیماری در مراحل اولیه‌ی خود بوده و هنوز آسیبی به مفاصل وارد نشده است.

چه درمان‌هایی برای رماتیسم مفصلی زانو استفاده می‌شود؟


 

با وجود اینکه هنوز روشی برای درمان آرتریت روماتوئید ابداع نشده است طیف گسترده‌ای از روش‌های درمانی وجود دارند که می‌توانند روند بیماری را کند کرده و آسیب‌های مفصلی را به حداقل برسانند. هرچه زودتر درمان این بیماری را شروع کنید، احتمال موفقیت آمیز بودن درمان بیشتر خواهد بود.

سه بعد اصلی برای درمان آرتریت روماتوئید عبارت‌اند از

دارودرمانی

 

برای اکثر افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) گزینه‌ای کلیدی در برنامه‌ی مدیریت بیماری هستند. داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی ازجمله چندین کلاس دارویی هستند که به طور رایج برای درمان علائم آرتریت روماتوئید ازجمله درد، تورم، گرفتگی و التهاب خفیف مورد استفاده قرار می‌گیرند. مهم است بدانید که این داروها تاثیری بر روی آسیب‌های ناشی از التهاب طولانی مدت در اثر آرتریت روماتوئید ندارند. بنابراین این داروها نقش مکمل مهمی برای داروهای ضدروماتیسمی اصلاح کننده‌ی بیماری (DMARDs) خواهند داشت. به طور ایده آل باید از داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی برای تسکین درد حاد و دیگر علائم استفاده کرد تا جایی که داروهای ضدروماتیسمی اصلاح کننده‌ی بیماری تأثیر خود را بگذارند. ازجمله داروهای NSAID می‌توان به داروهای بدون نسخه‌ی ایبوپروفن، ناپروکسن و آسپرین و همچنین داروهای نیازمند نسخه‌ی سلکوکسیب (سلبرکس)، پیروکسیکام و ایندومتاسین اشاره کرد. این داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی با هدف تسکین سریع علائم آرتریت روماتوئید ساخته شده‌اند. برای گرفتن بهترین نتیجه‌ی ضدالتهابی، داروهای NSAID باید به صورت مداوم (با یک دوز مشخص) به مدت چند هفته مصرف شوند.

دارودرمانی چقدر مؤثر است؟

میزان تأثیر و سطح تحمل انواع مختلف داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی ممکن است در بیماران مختلف متفاوت باشد. تحقیقات نشان داده‌اند که هیچ یک از انواع این داروها نسبت به نوع دیگر در تسکین علائم آرتریت روماتوئید برتری کامل ندارد. با این حال داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی از نظر عوارض جانبی و به خصوص عوارض گوارشی با یکدیگر تفاوت دارند. بنابراین قبل از مصرف این داروها در مورد نوع و دوز مصرف با پزشک خود مشورت کنید. این تصمیم به عوامل مختلفی بستگی خواهد داشت ازجمله سابقه‌ی قبلی مصرف این داروها، پاسخ بدن شما به داروهای مختلف و عوارض جانبی که تجربه کرده‌اید. به یاد داشته باشید که نباید از دو داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی به صورت هم زمان استفاده کرد. ممکن است پزشک شما برای درمان از چندین نوع داروی NSAID استفاده کند تا بهترین نوع آن برای شما مشخص شود. برای شروع مصرف دارو معمولاً دوز درمانی کامل مورد استفاده قرار گرفته و سپس این دوز تا حداکثر دوز قابل تحمل افزایش پیدا کرده و به مدت 2 هفته ادامه پیدا می‌کند تا تأثیر کامل دارو مشاهده شود. پس از آن می‌توان برای تغییر دارو تصمیم گیری نمود. معمولاً بین 10 تا 14 روز زمان لازم است تا بتوان تأثیر کامل دارو در تسکین درد و التهاب را مشاهده نمود.

آیا افرادی وجود دارند که نباید از داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی استفاده کنند؟

برخی از انواع داروهای NSAID ممکن است در برخی بیماران عوارض گوارشی مثل زخم معده و ریفلاکس معده ایجاد کنند. همچنین مشکلات قلبی مثل افزایش فشار خون، نارسایی قلبی و مشکلات مربوط به کلیه نیز در برخی از افراد دیده می‌شوند. در بیمارانی که به عوارض گوارشی مبتلا می‌شوند می‌توان داروهای NSAID را همراه با داروهای محافظت کننده از دستگاه گوارش مثل محدود کننده‌های پمپ پروتون مورد استفاده قرار داد. همچنین داروی ضدالتهاب غیر استروئیدی سلکوکسیب (سلبرکس) که با نام Cox-2 نیز شناخته شده و نیازمند نسخه‌ی پزشک می‌باشد، می‌توان علائم عارضه را بدون ایجاد عوارض گوارشی تسکین دهد.

دوز مورد استفاده‌ی داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی چقدر است؟

هر یک از انواع این داروها با دوز متفاوتی مصرف شده و دوز توصیه‌ی شده‌ی آن بر روی بسته بندی ذکر شده است. مقدار مصرف این دارو برای شما به شدت علائم و میزان تحمل شما بستگی خواهد داشت. بنابراین برای مصرف داروهای NSAID باید در مورد نوع مورد استفاده و دوز توصیه شده‌ی آن با پزشک خود مشورت کنید. از آن جایی که این داروها می‌توانند مشکلات قلبی عروقی ایجاد کنند باید مصرف آن‌ها به صورت محدود انجام شود. به طور ایده آل این داروها باید به عنوان یک "پل درمانی" مورد استفاده قرار بگیرند تا زمانی که داروهای ضدروماتیسمی اصلاح کننده‌ی بیماری (DMARDs) تأثیر خود را بگذارند. به دلیل وجود خطر عوارض جانبی، استفاده از داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی برای بیماری‌های مزمن (مصرف طولانی مدت) توصیه نمی‌شود. زمانی که کنترل علائم بیماری با استفاده از داروهای ضدروماتیسمی اصلاح کننده‌ی بیماری میسر شد، باید مصرف داروهای NSAID متوقف شود.

در زیر به برخی از نمونه‌های داروهای NSAID مورد استفاده برای کنترل علائم آرتریت روماتوئید و دوز توصیه‌ی شده‌ی آن‌ها اشاره می‌کنیم:

  • ناپروکسن 500 میلیگرم دو بار در روز
  • ایبوپروفن 800 میلیگرم 3 تا 4 بار در روز
  • سلکوکسیب 200 میلیگرم یک بار در روز
  • پیروکسیکام 20 میلیگرم یک بار در روز

اوزون تراپی برای درمان رماتیسم مفصل زانو

اوزون تراپیمیتوکندری سلول‌ها در طی عملی به نام انتقال الکترون بدن شما را بهبود می‌بخشند. اکسیژن برای تکمیل این روند ضروری است بنابراین هرچقدر بدن شما اکسیژن بیشتری در دسترس داشته باشد سریع‌تر و با کارایی بیشتری بهبود پیدا می‌کند. اوزون (O3)  با استفاده از تزریق وریدی وارد بدن شده و اکسیژن موردنیاز بدن را تأمین می‌کند. اوزون تراپی نه تنها می‌تواند به بدن شما در بهبودی پس از یک آسیب کمک کند بلکه به مبارزه علیه رادیکال‌های آزاد نیز کمک کرده و از بیماری‌های دژنراتیو جلوگیری می‌کند. رادیکال‌های آزاد می‌توانند علائم پیری ازجمله خطوط و چین و چروک‌های روی صورت را نیز ایجاد کنند. این روش برای بهبود سلامت، افزایش انرژی بدن و القای احساس بهتر در طول فعالیت‌های روزمره کارایی دارد. در رماتیسم مفصلی زانو با تزریق اوزون درد در ناحیه زانو تا حد بسیار زیادی کاهش می‌یابد و تکرار جلسات اوزون درمانی به کاهش دائمی درد در بیمار کمک زیادی می‌کند.

تزریق استروئید

تزریق استروئیدتزریق استروئید می‌تواند بر روی برخی از مفاصل اثر ضدالتهابی داشته باشد. این روش همچنین می‌تواند اطلاآرتریت روماتوئید تشخیصی بیشتری را در اختیار پزشک بگذارد. در صورت مؤثر بودن تزریق، پزشک در مورد ناحیه‌ی آسیب دیده در مفصل اطلاآرتریت روماتوئید بیشتری کسب می‌کند. البته باید تزریق استروئید به صورت محدود انجام شود چراکه استفاده‌ی بیش از حد از این ماده می‌تواند منجر به آسیب‌های بافتی شود. این تزریق معمولاً به چند بار در طول یک سال محدود می‌شود.

پی آر پی

خون انسان حاوی پلاسما، گلبول‌های قرمز، گلبول‌های سفید و پلاکت می‌باشد. پلاکت‌ها سلول‌های قرص مانند کوچکی هستند که طول عمر آن‌ها بین 7 تا 10 روز می‌باشد. در درون پلاکت‌ها گرانول‌هایی وجود دارند که حاوی فاکتورهای منعقد کننده‌ی خون و فاکتورهای رشد می‌باشند. در طول دوره‌ی بهبودی پلاکت‌ها فعال شده و با یکدیگر تجمیع می‌کنند. سپس گرانول‌های حاوی فاکتورهای رشد را آزاد کرده و پاسخ التهابی بدن و درنتیجه فرایند بهبودی را تحریک می‌کنند. خون معمولاً حاوی 6 درصد پلاکت است در حالی که مایع پی آر پی غلظت بسیار بالاتری از این نوع سلول را در خود دارد. با وجود اینکه ممکن است غلظت پلاکت بسته به روش‌های استخراج متفاوت باشد، تحقیقات نشان داده‌اند که در صورت غلیظ بودن پلاکت تا 4 برابر خون عادی، مزایای کلینیکی آن افزایش خواهند یافت.

فیزیوتراپی

فیزیوتراپی

فیزیوتراپی بر روی توانایی حرکت بدن تمرکز می‌کند. حرکت می‌تواند هر چیزی از جمله بلند شدن و نشستن بر روی یک صندلی تا بالا رفتن از پله‌ها، پیاده روی، ورزش کردن و فعالیت‌های تفریحی را شامل شود. ازجمله اهداف فیزیوتراپی برای رماتیسم زانو می‌توان به تقویت تحرک پذیری و به کار انداختن دوباره‌ی مفاصل آسیب دیده، افزایش قدرت برای حمایت از مفاصل و حفظ تناسب اندام و توانایی انجام فعالیت‌های روزمره اشاره کرد.

فیزیوتراپی چه کارهایی برای شما انجام می‌دهد؟

می‌توانید با طراحی یک برنامه‌ی تمرینی شخصی، انعطاف پذیری، قدرت، تعادل و هماهنگی بدن خود را افزایش دهید تا به کارایی فیزیکی ایده آل دست یابید.

  • آموزش چگونگی حفظ حالت صحیح بدن به منظور تسکین درد و بهبود عملکرد.
  • آموزش چگونگی استفاده از وسایل کمکی مثل واکر و عصا.
  • توصیه‌ی روش‌های درمانی مختلف مثل بریس یا اسپلینت برای حمایت از مفاصل، کفی طبی کفش برای برداشتن فشار از روی اندام تحتانی و سرما یا گرما درمانی به منظور کاهش درد و گرفتگی در مفاصل.
  • توصیه‌ی تغییراتی در محیط مثل استفاده از صندلی‌های ارگونومیک و فرش و موکت‌های مناسب به منظور تسکین درد و بهبود عملکرد.

عمل جراحی

بعضاً انجام عمل جراحی برای درمان آرتریت روماتوئید لازم خواهد شد. عمل جراحی ممکن است از یک عمل خفیف مثل رهاسازی یک عصب یا یک تاندون تا عمل‌های جراحی سنگین مثل عمل تعویض مفصل متفاوت باشد. عمل تعویض مفصل زانو نوعی عمل جراحی با نرخ موفقیت بالاست.

به این پست امتیاز دهید.
هیچ رای ثبت نشده است