درمان بیماری دکرون(سندرم دکرون) با کاهش درد و التهاب تاندون مچ دست

یسب

سندرم دکرونیک بیماری دردناک است که تاندون‌های واقع شده در کنار شست را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اگر به سندروم دکرون مبتلا شوید، احتمالاً هنگام چرخاندن مچ دست، گرفتن اشیاء و یا مشت کردن انگشتان، دچار درد و ناراحتی خواهید شد. اگرچه علت دقیق بروز این بیماری هنوز ناشناخته است، اما هرگونه فعالیتی که نیاز به حرکت تکراری دست و یا مچ دست داشته باشد- مانند کار در باغ، بازی گلف، ورزش‌های وابسته به راکت یا نگه‌داشتن کودک – می‌تواند شرایط بیمار را بدتر کنند. می‌توان این مشکل را با استراحت، فیزیوتراپی و تزریق کورتون حل نمود، در برخی موارد، ممکن است جراحی لازم گردد که از طریق برش‌های کوچک انجام می‌شود.

در بیماری دکرون غلاف بعضی تاندون‌های اطراف مچ دست دچار التهاب شده و درنتیجه حرکات مچ دست دردناک می‌شود. این بیماری با درد و تورم در ناحیه مچ دست همراه است.

درصورتی‌که بیماری دکرون درمان نشود، ممکن است استفاده از دست و مچ دست برای شما دشوار گردد، همچنین دامنه حرکتی مچ دست نیز احتمالاً کاهش می‌یابد.

دکترپیریایی انواع روش درمانی مانند تزریق کرتیزون، PRP درمانی و جراحیبرای درمان بیماری دکرونرا به بیماران ارائه می‌دهد.

جهت رزرو نوبت و مشاوره با متخصصین ما در می‌توانید با شماره‌های 02188866629 - 02188866639 تماس حاصل فرمایید.

علل بروز بیماری دکرون


به‌طورمعمول استفاده مکرر و بیش‌ازحد از مچ دست با بروز بیماری دکرون در ارتباط است. تاندون‌ها ساختارهای طناب مانندی هستند که عضلات را به استخوان‌ها وصل می‌کنند. هنگام گرفتن و فشردن اشیاء، مشت کردن دست و یا برداشتن اشیاء، دو تاندونی که در مچ دست و در کنار شست وجود دارند، داخل یک کانال باریک شروع به لغزیدن و حرکت می‌کنند، این کانال به‌قاعده شست ختم می‌شود. تکرار یک حرکت خاص به‌صورت روزانه و مکرر ممکن است غلاف پیرامون این دو تاندون را تحریک کند و باعث ضخیم شدن و متورم شدن آن‌ها شود. درنتیجه حرکت آزادانه تاندون‌ها محدود خواهد شد.

سایر علل سندروم دکرون عبارت‌اند از:

  • آسیب‌دیدگی مستقیم مچ دست یا تاندون‌ها؛ بافت اسکار می‌تواند حرکت تاندون‌ها را محدود کند.
  • آرتریت التهابی مانند آرتریت روماتوئید.

علائم بیماری


علائم و نشانه‌های سندروم دکرون عبارت‌اند از:

  • درد در نزدیکی قاعده شست.
  • تورم در نزدیکی قاعده شست.
  • دشوار بودن حرکت انگشت شست و مچ دست هنگام انجام کارهایی مانند گرفتن یا چنگ زدن اشیاء
  • هنگام حرکت دادن انگشت شست، به‌صورت دائم یا موقت حس ناخوشایندی در شست ایجاد خواهد شد.

اگر بیماری دکرون طولانی‌مدت طول بکشد و درمان نشود، ممکن است درد کل شست و یا حتی ساعد را نیز دربر بگیرد. تکان دادن، گرفتن و حرکت‌های دیگر انگشت شست و مچ دست، درد را تشدید می‌کند.

چه موقع به پزشک مراجعه کنیم؟


اگر پس از اقدامات زیر، هنوز درد دارید و یا عملکرد شست و دست شما دچار اختلال شده است، با پزشک خود مشورت کنید:

  • استراحت و استفاده نکردن از انگشت آسیب‌دیده.
  • کمپرس سرد ناحیه آسیب‌دیده.
  • استفاده از داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی مثل ایبوپروفنو ناپروکسن.

عوامل زمینه‌ساز بیماری

عوامل خطرساز برای بروز بیماری دکرون عبارت‌اند از:

  • سن. در سن بین 30 تا 50 سالگی شانس بروز سندرم دکرون نسبت به سایر گروه‌های سنی و کودکان بیشتر است.
  • جنس. این سندرم در زنان شایع‌تر است.
  • مراقبت از کودکان. هنگام بلند کردن مکرر نوزاد، معمولاً انگشت شست به‌عنوان اهرم استفاده می‌شود، درنتیجه شانس ابتلای به این بیماری افزایش خواهد یافت.
  • شغل یا تفریحاتی که شامل حرکات مکرر دست و مچ دست است. این فعالیت‌ها ممکن است منجر به بروز سندرم دکرون شوند.

شیوع سندرم دکرون در زنان چگونه است؟

بیماری دکرون در زنانبسیار شایع است. به‌ویژه در زنانی که اخیراً (دو تا سه هفته پس از زایمان) زایمان داشته‌اند و گاهی اوقات در زنان میان‌سال نیز مشاهده می‌شود.

برای تشخیص پزشک چه آزمایشاتی انجام خواهد داد؟


بیقثسلبث

معمولاً پزشکان از طریق یک معاینه فیزیکی به‌راحتی سندروم دکرون را تشخیص می‌دهند. در اغلب موارد نیاز به انجام ازمایشات تکمیلی نمی‌باشد. بیماری مشابه که باید از دکرون دست متمایز شود، سندرم تقاطع است که به بیماری دکرون بسیار شبیه است. باید دقت شود که دقیقاً کانون درد کجا واقع شده است: بالای تونل دکوروان در انتهای استخوان زند زیرین یا در نقطه تقاطع مچ دست. نقطه تقاطع حدود 7 سانتیمتر بالاتر از ساعد واقع شده است.

 درمان سندرم دکرون

استراحت

اگر برایتان مقدور باشد، بهتر است تمام فعالیت‌هایی که باعث بدتر شدن علائم می‌شود تغییر داده یا از انجام آن‌ها خودداری کنید. هنگام انجام فعالیت‌هایی که نیاز به حرکت تکراری شست و مچ دست دارد، به‌صورت متناوب به دست خود استراحت دهید. از انجام حرکات تکراری با دست مانند گرفتن اجسام سنگین، چرخش، فشار دادن اشیاء و یا چرخاندن مچ دست، پرهیز کنید. سعی کنید مچ دست را در حالت طبیعی خود نگه‌دارید. به‌عبارت‌دیگر، مچ دست با ساعد هم‌تراز باشد، بدون آنکه به سمت بالا یا پایین خم شده باشد.

آتل‌بندی یا اسپلینت شست

یقثل

ممکن است پزشک از شما بخواهد تا از یک آتل مخصوص به نام آتل شست استفاده نمایید. آتل جلوی حرکت مچ دست و مفاصل پایین انگشت شست را می‌گیرد. آتل اجازه می‌دهد تا تاندون APL و EPB استراحت کرده و برای ترمیم خود زمان داشته باشند.

داروها

داروهای ضدالتهابی می‌توانند به کنترل تورمو کاهش علائم بیماری کمک کنند. این داروها می‌تواند شامل داروهای غیر نسخه‌ای مانند ایبوپروفن و آسپرین باشد.

تزریق کورتون

یبطدذ

اگر اقدامات درمانی اولیه قادر به کنترل علائم شما نباشد، ممکن است پزشک تزریق کورتون در کانال تحریک‌شده را تجویز نماید. کورتون تورم سندروم دکرون را کاهش می‌دهد و می‌تواند علائم شما را به‌طور موقت تسکین دهد. معمولاً تزریق کورتون التهاب را در مراحل اولیه بیماری کنترل می‌کند.

تزریق پلاسما غنی از پلاکت (PRP)

زبذتد

در حال حاضر تزریق پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) به‌عنوان یک گزینه جایگزین برای درمان تاندونویپاتی استفاده می‌شود. از این درمان زمانی استفاده می‌شود که سایر روش‌های درمانی محافظه‌کارانه مؤثر نبوده باشند. مزیت پی آر پی زیاد است، عوارض جانبی آن نیز محدود می‌باشد.

نحوه  تزریق پی آر پی (PRP)

مقدار کمی خون از بیمار کشیده می‌شود و سپس با سرعت بالا در دستگاه سانتریفیوژ به چرخش درمیاید. پلاسمای غنی از پلاکت، از سرم خون جدا می‌شود. مایع غنی‌شده از پلاکت در ناحیه آسیب‌دیده یا اطراف آن تزریق می‌شود. در مقایسه با خون طبیعی انسان، در این مرحله پلاسمای غنی‌شده از پلاکت حاوی 3 تا 5 برابر فاکتور رشد است.

درمان با طب فیزیکی یا طب کار

ممکن است پزشک شما را به یک متخصص فیزیوتراپی یا متخصص طب کار ارجاع دهد. هدف اصلی این درمان‌ها، کاهش تحریک تاندون‌های انگشت شست و مچ دست می‌باشد. متخصص طب فیزیکی محیط کار و نحوی انجام وظایف شما را بررسی می‌کند. بر اساس آن نحوه درست انجام فعالیت‌ها را به شما آموزش خواهد داد. نحوه صحیح استفاده از دست و انگشتان و همچنین تمرینات تقویتی به شما آموزش داده می‌شود. برای جلوگیری از عود مجدد بیماری نکات لازم به شما گوش زد خواهد شد.

جراحی

اگر همه درمان‌های قبلی مؤثر نباشند، ممکن است انجام عمل جراحی ضروری گردد. هدف جراحی این است که فضای لازم را برای تاندون‌ها فراهم کند، به‌نحوی‌که بتوانند آزادانه در داخل کانال خود حرکت داشته باشند. برای انجام این کار، جراح سعی می‌کند سقف تونل را متسع کند. این جراحی معمولاً می‌تواند به‌صورت سرپایی انجام شود، به این معنی که شما مجبور نیستید شب را در بیمارستان بگذرانید. بنا به شرایط ممکن است جراحی تحت بیهوشی عمومی انجام شود به این معنا که شما به یک خواب عمیق می‌روید و چیزی را حس نخواهید کرد. ممکن است عمل تحت بی‌حسی موضعی نیز انجام شود. در بی‌حسی موضعی تنها بخشی از اعصاب بدن مسدود می‌شوند. تزریق داروهایی مانند نوواکائین می‌تواند اعصاب را برای چند ساعت بی‌حس کند.

در عمل جراحی سندروم دکرون، ممکن است از بی‌حسی آگزیلاری استفاده کنند، درنتیجه کل دست تا زیر بغل بی‌حس خواهد شد و یا ممکن است از بی‌حسی مچ دست استفاده شود، بدین معنی که مچ دست و دست بی‌حس خواهند شد. حتی ممکن است عمل جراحی صرفاً از طریق تزریق نوواکائین در اطراف محل برش انجام شود. پس از بی‌حسی، جراحتان سعی می‌کند توسط مواد ضدعفونی‌کننده پوست دست و ساعد شما را ضدعفونی کند، تا احتمال وجود هرگونه میکروب و آلودگی رفع شود. اولین گام در جراحی، ایجاد یک برش کوچک در امتداد انگشت شست است. جراح بافت‌های دیگر را کنار می‌زند تا به تونل و تاندون‌ها برسد. یک برش در سقف یا بالای تونل ایجاد می‌شود تا تونل باز شود. درنتیجه برای حرکت آزادانه تاندون‌ها فضای بیشتری ایجاد خواهد شد. درنهایت برش ایجادشده در بالای تونل‌ترمیم خواهد شد، منتها بعد از آن فضای تونل بیشتر خواهد بود. بافت اسکار شکاف ایجاد شده در تونل را پر خواهد کرد. پس از آن پوست با نخ بخیه بسته خواهد شد و دست پانسمان می‌شود.

پس از عمل جراحی انتظار چه مواردی را باید داشت؟

برنامه توان‌بخشی بعد از عمل جراحی آغاز خواهد شد. بازیابی کامل ممکن است چند ماه طول بکشد. درد و علائم معمولاً پس از جراحی بهبود می‌یابند، اما ممکن است در عرض چندین ماه پس از جراحی در ناحیه برش، نسبت به لمس حساس باشید. در طول روز، برای حمایت از دست خود، چند ساعت باید آن را بالاتر از سطح قلب نگه‌دارید. شما باید در طول روز انگشتان و انگشت شست خود را گاهی اوقات حرکت دهید. تا زمان ملاقات بعدی با جراح خود، پانسمان دست را باز نکنید. از خیس شدن محل بخیه‌ها خودداری کنید. نخ‌های بخیه 10 الی 14 روز بعد از عمل کشیده خواهند شد. احتمالاً باید به مدت 6 تا 8 هفته در جلسات درمانی فیزیوتراپی یا کاردرمانی شرکت نمایید. تمرینات فعال حرکت دست و افزایش‌دهنده دامنه حرکتی برای شما آغاز خواهد شد. همچنین ممکن است برای کمک به افزایش دامنه حرکتی دست، متخصص فیزیوتراپی از روش‌های درمانی مانند استفاده از کیسه یخ، ماساژ بافت‌های نرم و تمرینات کششی استفاده نماید. هنگامی که بخیه‌ها برداشته می‌شود، ممکن است تمرینات تقویتی شست و انگشتان برای شما شروع شود، مانند فشار دادن یا چنگ زدن توپ‌های خمیری. همچنین درمان گر طب فیزیکی از کشش‌های ملایم کمک می‌گیرد تا تاندون‌های شست در داخل تونل شروع به حرکت کنند. همان‌طور که فرایند درمان شما پیشرفت می‌کند، درمانگر به شما کمک خواهد کرد تا برای تقویت و تثبیت عضلات و مفاصل دست و انگشتانتان، تمرینات لازم را انجام دهید. تمرین‌های دیگری نیز برای بهبود کنترل حرکت و مهارت انگشتان به شما آموزش داده می‌شود. برخی از تمریناتی که انجام می‌دهید، شبیه فعالیت‌های شغلی و یا ورزشی شما خواهند بود. متخصص طب فیزیکی به شما کمک خواهد کرد تا فعالیت‌های روزمره و شغلی خود را به نحوی انجام دهید که فشاری بر انگشت شست و مچ دست شما وارد نشود. قبل از اتمام جلسات درماني، متخصص طب فیزیکی راه‌های جلوگیری از عود مجدد بیماری در آینده را به شما آموزش خواهد داد.

تمرینات ورزشی

تمرینات مخصوص توان‌بخشی سندروم دکرون

سیلربسثیق

  • کشش در جهت مخالف: دست خود را بر روی یک میز قرار دهید، کف دست به سمت بالا باشد. نوک انگشت شست خود را به نوک انگشت کوچک برسانید. این موقعیت را برای 6 ثانیه نگه‌دارید و سپس رها کنید، این تمرین را ده بار تکرار کنید.
  • کشش مچ دست: پشت دست مجروح را به کمک دست دیگر گرفته و به‌صورت ملایم فشار دهید تا مچ شما خم شود. 15 تا 30 ثانیه این وضعیت را نگه‌دارید، سپس انگشتان را به سمت خود عقب بکشید تا در جهت مخالف دوباره مچ شما خم شود. 15 تا 30 ثانیه این حالت را نگه‌دارید. در طول این تمرین، ساعد دست آسیب‌دیده را صاف نگه‌دارید. 3 ست این تمرین را انجام دهید.

•خم کردن مچ دست: یک قوطی یا دسته یک چکش را در کف دست قرار دهید. کف دست به سمت بالا باشد. به‌آرامی مچ دست خود را بالا ببرید و سپس به‌آرامی پایین آورید تا به موقعیت قبلی خود بازگردد. تمرین را در 2 ست و هر ست 15 بار تکرار، انجام دهید. به‌تدریج می‌توانید وزن شیئی که در دست خود قرار می‌دهید را افزایش دهید.

  • تقویت حرکت جانبی مچ دست: دست خود را به‌صورت جانبی همانند زمان دست دادن نگه‌دارید. یک قوطی کنسرو یا دسته چکش را در دست خود نگه‌دارید، انگشت شست باید به‌طرف سقف باشد، به‌آرامی به سمت بالا مچ دست خود را خم کنید. سپس به‌آرامی به موقعیت قبلی خود باز گردید. در طول این تمرین ساعد خود را ثابت نگه‌دارید. تمرین را در 2 ست و هر ست 15 بار تکرار، انجام دهید.
  • گسترش مچ دست: یک قوطی کنسرو یا دسته چکش را در دست خود نگه‌دارید، به‌نحوی‌که کف دست به سمت پایین باشد. به‌آرامی مچ دست خود را به سمت بالا خم کنید و سپس به‌آرامی وزنه را پایین آورید. تمرین را در 2 ست و هر ست 15 بار تکرار، انجام دهید. به‌تدریج می‌توانید وزن شیئی که در دست خود قرار می‌دهید را افزایش دهید.
  • تقویت گرفتن اشیاء: یک توپ لاستیکی نرم را فشار داده و فشار را برای 5 ثانیه نگه‌دارید. تمرین را در 2 ست و هر ست 15 بار تکرار، انجام دهید.
  • کشش با حلقه لاستیکی: یک باند لاستیکی بزرگ را به دور انگشتان قرار دهید. انگشتانتان را باز کنید تا باند لاستیکی تحت کشش قرار بگیرد. تمرین را در 2 ست و هر ست 15 بار تکرار، انجام دهید.
به این پست امتیاز دهید.
هیچ رای ثبت نشده است