درمان آرتروز مفصل مچ پا (ساییدگی قوزک پا) با فیزیوتراپی و جراحی

آرتروز-مفصل-مچ-پا

آرتروز‌ التهاب یک یا تعدادی از مفاصل شما می‌باشد. این امر می‌تواند باعث بروز درد و سفت شدگی در هر مفصل در بدن شود و در مفاصل کوچک پا و مچ پا یا قوزک پا شایع است. بیش از 100 نوع آرتروز وجود دارد که بسیاری از آن‌ها روی پا و مچ پا اثر می‌گذارد. همه‎‌ی انواع آرتروز می‌تواند پیاده‌روی و انجام فعالیت‌های مورد دلخواه شما را با مشکل رو‌به‌رو کند. اگر چه درمان قطعی برای آرتروز وجود ندارد اما گزینه‌های درمانی بسیاری وجود دارند که قادرند پیشرفت بیماری را کند کرده و علائم را کاهش دهند. با درمان مناسب، بسیاری از کسانی که آرتروز دارند قادر هستند که درد خود را کنترل کرده، فعال باقی بمانند و به زندگی ادامه دهند.

مچ پا یک مفصل انعطاف پذیر بوده که تا 5 برابر وزن بدن یک فرد با هر درجه ای را تحمل می‌کند. پس از فعالیت‎‌هایی مانند پیاده روی یا دویدن آهسته، شخص مبتلا به آرتروز مچ پا ممکن است دچار درد تدریجی، سفت شدگی و تورم شود. درد و سفت شدگی مچ پا علائم دیرینه‌ی استئوآرتریت مچ پا است. بسیاری از مردم در ابتدا این علائم را رد کرده و آن‌ها را به آثار پیری یا یک آسیب قدیمی در اثر فعالیت بالا نسبت می‌دهند. در صورت عدم درمان، علائم رفته رفته بدتر شده و با هر فعالیت روزانه‌ای ایجاد ناراحتی می‌نمایند. برای دریافت مشاوره و ویزیت توسط بهترین متخصصان و فیزیوتراپ‌ها در کلینیک می‌توانید با ما تماس حاصل فرمایید.

انواع


 انواع مهم آرتروز که روی پا و مچ پا اثر می‌گذارند عبارتند از: استئوآرتریت، آرتروز رماتوئید و آرتروز پوستراوماتیک.

استئوآرتریت

استئوآرتریت که به عنوان آرتروز دژنراتیو یا آرتروز ساییدگی، پارگی نیز شناخته شده است، یک مشکل شایع برای کسانی‌ست که به سن میانسالی رسیده‌اند. اما این مشکل ممکن است برای افراد جوان‌تر هم رخ دهد. در استئوآرتریت، غضروف در مفصل رفته رفته از بین می‌رود. همانطور که غضروف تدریجا از بین می‌رود شروع به فرسوده و زبر شدن کرده و فضای حفاظتی میان استخوان‌ها کاهش می‌یابد. این امر منجر به سایش استخوان روی استخوان شده و استئوفیت‌های دردناک ایجاد می‌کند (اسپور‌های استخوانی). علاوه بر سن، دیگر فاکتور‌های خطرناک برای استئوآرتریت عبارتند از: چاقی و سابقه‌ی خانوادگی این بیماری. استئوآرتریت به آرامی پیشرفت می‌کند، درد و سفت شدگی ایجاد می‌کند که با گذشت زمان بدتر خواهد شد.

آرتروز رماتوئید

آرتروز رماتوئید یک بیماری مزمن است که می‌تواند روی مفصل‌های متعدد در سرتاسر بدن اثر گذاشته و اغلب در پا و مچ پا بروز می‌کند. این بیماری متقارن است بدین معنی که معمولا روی یک مفصل در هر دو طرف بدن تاثیر می‌گذارد. آرتروز رماتوئید یک بیماری خود ایمنی است. این بدان معنی است که سیستم ایمنی به بافت‌های خود حمله می‌کند. در آرتروز رماتوئید سلول‌های ایمنی به سینوویوم دربرگیرنده‌ی مفصل حمله کرده و باعث تورم آن می‌شوند. با گذشت زمان، سینوویوم به استخوان و غضروف و همچنین رباط‌ها و تاندون‌ها حمله کرده و آسیب می‌رساند و ممکن است باعث بدشکلی و ناتوانی جدی مفصل شود. علت دقیق آرتروز رماتوئید مشخص نیست. اگر چه این یک بیماری ارثی نیست اما محققان معتقدند که برخی از مردم دارای ژن‌های هستند که آنها را بیشتر مستعد می‌کند. معمولا یک عامل مانند یک عفونت یا یک فاکتور محیطی وجود دارد که ژن‌ها را فعال می‌کند. وقتی که بدن در معرض این عامل فعال کننده قرار می‌گیرد، سیستم ایمنی شروع به تولید موادی می‌کند که به مفاصل حمله می‌کند.

آرتروز پوستراوماتیک

آرتروز پوستراوماتیک می‌تواند پس از آسیب دیدن پا یا مچ پا ایجاد شود. در رفتگی‌ها و شکستگی‌ها‌(مخصوصا آن‌هایی که به سطح مفصل آسیب می‌زنند‌) شایع‌ترین آسیب‌هایی هستند که منجر به بروز این نوع آرتروز می‌شوند. همانند استئوآرتریت، آرتروز پوستراوماتیک باعث از بین رفتن غضروف میان مفاصل خواهد شد. این بیماری می‌تواند سال‌های زیادی پس از آسیب اولیه پیشرفت کند. یک مفصل آسیب دیده احتمالا حدود 7 برابر یک مفصل آسیب ندیده دچار آرتروز می‌شود، حتی اگر آسیب کاملا درمان شود. در حقیقت، در پی یک آسیب، بدن شما ممکن است عملا هورمون‌هایی را ترشح کند که باعث مرگ سلول‌های غضروفی‌تان خواهد شد.

علائم آرتروز مچ پا


علائم-آرتروز-مچ-پا

علائم آرتروز قوزک پا بستگی دارد به اینکه کدام مفصل شما تحت تاثیر قرار گرفته است. در بسیاری از موارد، مفصل مبتلا به آرتروز، دردناک و ملتهب خواهد بود. در حالت کلی درد در طول زمان رفته رفته افزایش می‌یابد اگرچه شروع ناگهانی درد هم ممکن است. همچنین علائم دیگری هم می‌تواند وجود داشته باشد مانند:

  • درد هنگام حرکت
  • دردی که با فعالیت‌های شدید، شدت می‌یابد.
  • احساس درد هنگام فشار آمدن به مفصل
  • ورم، داغی و قرمزی مفصل
  • افزایش درد و ورم هنگام صبح یا پس از نشستن یا در حالت خوابیده
  • مشکل در پیاده‌روی به دلیل هر یک از علائم بالا

تشخیص آرتروز در مچ پا


بررسی فیزیکی

پزشک شما درباره‎‌ی وضعیت کلی سلامت و سابقه‌ی پزشکی شما و راجع به هر دارویی که ممکن است مصرف کرده باشید پرس و جو خواهد کرد. او پا و مچ پای شما را از نظر حساسیت و تورم بررسی خواهد کرد و سوالاتی را به منظور اطلاع بیشتر از علائم شما، خواهد پرسید. این سوالات ممکن است عبارت باشند از:

  • از چه زمانی درد شروع شد؟
  • درد دقیقا در کجاست؟ در یک پا یا هر دو پا؟
  • زمانی که درد شروع می‌شود آیا به صورت پیوسته است یا می‌آید و می‌رود؟
  • آیا درد در هنگام صبح بیشتر می‌شود یا هنگام شب؟ آیا هنگام پیاده‌روی یا دویدن بدتر می‌شود؟

پزشک شما همچنین می‌پرسد که آیا در گذشته آسیبی به مچ پای شما وارد شده است؟ اگر چنین باشد او راجع به آسیب وارده صحبت خواهد کرد از جمله اینکه چه زمانی رخ داده و چگونه درمان شده است. پزشک شما همچنین کفش‌های شما را بررسی می‌کند تا تعیین کند که آیا سایش غیر عادی و ناهمواری وجود دارد و مطمئن شود که آن‌ها تکیه گاه مناسبی برای پا و مچ پای شما هستند.

آنالیز گام

در طول بررسی‌های فیزیکی پزشک شما به دقت گام برداشتن شما را مشاهده می‌کند (مسیری که راه می‌روید). درد و سفت شدگی مفاصل مسیری که شما راه می‌روید را تغییر می‌دهد. به عنوان مثال اگر شما در حال لنگیدن باشید، مسیری که می‌لنگید می‌تواند تا حدود زیادی شدت و محل آرتروز شما را به دکتر نشان دهد. در طول آنالیز گام، پزشک شما پی می‌برد که چگونه استخوان‌ها در ساق پا و پای شما وقتی که راه می‌روید، ردیف می‌شوند، گام‌تان را اندازه گیری می‌کند و قدرت مچ پا و پا‌های شما را تست می‌کند.

تست‌ها

اشعه‌ی ایکس

اشعه‌ی-ایکس

این تست‌های تصویری، تصاویر دقیقی از ساختار‌های متراکم مانند استخوان ارائه می‌دهند. تست اشعه‌ی ایکس از آرتروز پا ممکن است باریک شدن فضای مفصلی میان استخوان‌ها (یک نشانه‌ی از بین رفتن غضروف)، تغییرات استخوانی (مانند شکستگی)، یا تشکیل اسپور‌های استخوانی را نشان دهد. اشعه‌های ایکس متحمل وزن در حالتی که ایستاده هستید گرفته می‌شوند. آن‌ها مهم‌ترین تست‌های مکمل در تشخیص شدت آرتروز و هرگونه تغییر شکل مفصل مرتبط با آن هستند. در شرایطی که آرتروز وجود دارد اگر اشعه‌های ایکس بدون ایستادن گرفته شوند، پی بردن به میزان وجود آرتروز، محل وقوع آرتروز در مفصل و میزان تغییر شکل موجود مشکل خواهد بود. بنابراین بسیار مهم است که تاجای ممکن، اشعه‌های ایکس در حالت ایستاده گرفته شوند.

تست‌های تصویری دیگر

در بعضی موارد، یک اسکن استخوان، اسکن پرتونگاری مقطعی رایانه‌ای (CT اسکن) یا اسکن تصویرسازی رزونانس مغناطیسی (MRI)، برای تعیین وضعیت استخوان‌ها و بافت‌های نرم مورد نیاز است.

تست‌های آزمایشگاهی

پزشک شما همچنین ممکن است آزمایشات خون را برای تعیین نوع آرتروز شما توصیه کند. برای برخی از انواع آرتروز از جمله آرتروز رماتوئید، آزمایشات خون برای یک تشخیص دقیق، مهم هستند. پزشک شما در صورت مشکوک بودن به آرتروز رماتوئید، شما را به یک متخصص روماتولوژی ارجاع می‌دهد. اگر چه علائم شما و نتایج آزمایشات و بررسی‌های فیزیکی نشان دهنده‌ی آرتروز رماتوئید باشد، اما یک متخصص روماتولوژی قادر به تشخیص دقیق است. انواع دیگر آرتروز‌های التهابی که کمتر شایع هستند نیز وجود دارند که مطرح خواهند شد.

درمان آرتروز مچ پا


درمان قطعی برای آرتروز وجود ندارد اما تعدادی روش‌های درمانی هستند که به کاهش درد و ناتوانی که ساییدگی قوزک پا ایجاد می‌کند کمک می‌کنند.

درمان بدون عمل جراحی

درمان اولیه‌ی آرتروز پا و مچ پا معمولا بدون عمل جراحی است. پزشک شما ممکن است طیفی از گزینه‌های درمانی را معرفی کند.

اصلاح سبک زندگی

برخی تغییرات در زندگی روزمره‌تان درد آرتروز را کاهش داده و پیشرفت بیماری را کند می‌کند. از جمله‌ی این تغییرات:

  • کاهش فعالیت‌هایی که شرایط را وخیم می‌کنند.
  • تغییر فعالیت‌های با شدت بالا (مانند دویدن یا تنیس) به فعالیت‌های با شدت کم (مانند شنا یا دوچرخه سواری) جهت کاهش فشار وارده بر پا و مچ پای شما
  • کاهش وزن جهت کاهش فشار روی مفاصل و در نتیجه کاهش درد و افزایش عملکرد

فیزیوتراپی

فیزیوتراپی-مچ-پا

تمرینات مخصوص می‌تواند به افزایش انعطاف پذیری و  محدوده‌ی حرکت کمک کند، به علاوه به تقویت ماهیچه‌ها در پا و مچ پای شما کمک خواهد کرد. پزشک یا فیزیوتراپیست شما می‌تواند یک برنامه‌ی تمرینی فردی تهیه کند که نیاز‌ها و سبک زندگی شما را پاسخ بدهد. اگر چه فیزیوتراپی اغلب به کاهش فشار روی مفاصل مبتلا به آرتروز کمک می‌کند ولی در برخی موارد ممکن است درد مفصلی را افزایش دهد. این موضوع زمانی رخ می‌دهد که حرکت کردن، باعث افزایش اصطکاک میان مفاصل مبتلا به آرتروز خواهد شد. اگر درد مفصل شما با فیزیوتراپی وخیم شد، پزشک شما این نوع درمان را متوقف خواهد کرد.

وسایل کمکی

وسایل-کمکی-آرتروز

استفاده از یک عصا یا پوشیدن یک بریس، مانند یک ارتز پا-‌مچ پا (AFO) می‌تواند به بهبود حرکت کمک کند. به علاوه پوشیدن کفی ( ارتا سازی) یا کفش‌های سفارشی با کف سفت و قوس دار می‌تواند به کاهش فشار روی پا و کاهش درد کمک کند. به علاوه اگر بدشکلی وجود داشته باشد، کفی ممکن است مچ پا را با ایجاد درد کمتر در مفصل صاف کند.

داروها

دارو‌های ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن و نایروکسن می‌تواند به کاهش درد و تورم کمک کند. به علاوه، کورتیزون یک عامل ضد التهابی بسیار موثر است که می‌تواند به مفصل مبتلا به آرتزوز تزریق شود. اگر چه تزریق کورتیزون باعث تسکین درد و کاهش التهاب می‌شود اما اثر آن موقتی است.

درمان تزریق

ساییدگی قوزک پا

برای کاهش درد ارتروز از دو تنوع تزریق میتوان استفاده کرد:

  • اسید هیالورونیک: این ژل با توجه به ماهیت چسبنده ای که دارد مفصل مچ پا را به طور طبیعی لغزنده ساخته و از درد ناشی از آرتروز می‌کاهد.
  • استروئید: باعث کاهش تورم و التهاب در مچ پا می‌شود و در نتیجه درد را کاهش می‌دهد.

 اوزون تراپی

ساییدگی قوزک پا

تزریق اکسیژن، اوزون به مچ پا با تاثیرگذاری بر بافت‌های آسیب دیده یا تخریب شده سبب بازسازی آنها می‌شود. این روش برای مفاصل، تاندون و رباط مچ پای اسیب دیده و دردناک بسیار مناسب است و باعث می‌شود نشانه‌های بیماری از بین رفته یا کاهش یابند.

پی آر پی

ساییدگی قوزک پا

تزریق پلاسمای غنی از پلاکت می‌تواند تاندون، رباط، مفصل، غضروف و حتی استخوان مچ پا که بر اثر آرتروز آسیب دیده و تخرب شده است را به صورت کاملا طبیعی بازسازی کند. پی آر پی از خون گرفته می‌شود و توانایی‌های طبیعی ترمیم کنندگی خون را دارد. در نتیجه می‌تواند التهاب را کاهش داده و پیشروی آرتروز را نیز آهسته کند همچنین در فرآیند غضروف سازی بسیار موثر است.

درمان با عمل جراحی

اگر درد باعث ناتوانی شده و با درمان غیر استروئیدی برطرف نشود، پزشک شما عمل جراحی را توصیه می‌کند. نوع عمل جراحی بستگی به نوع و محل آرتروز و آسیبی که این بیماری روی مفصل شما وارد کرده دارد. در برخی موارد پزشک شما ممکن است بیش از یک عمل جراحی را توصیه کند.

دبریدمان آرتروسکوپیک

این عمل جراحی ممکن است در مراحل اولیه‌ی آرتروز مفید واقع شود. دبریدمان (پاکسازی) روشی است برای برداشتن غضروف سست شده، بافت سینوویال ملتهب و اسپور‌های استخوانی از اطراف مفصل. در طول آرتروسکوپی، جراح شما یک دوربین کوچک به نام آرتروسکوپ داخل مفصل پا یا مچ پای شما قرار می‌دهد. این دوربین تصاویری را بر روی صفحه نمایش تلویزیون نشان می‌دهد و جراح شما از این تصاویر جهت هدایت ابزار‌های کوچک جراحی استفاده می‌کند. از آنجا که آرتروسکوپ و وسایل جراحی ظریف هستند، جراح شما می‌تواند از برش‌های کوچکتری نسبت به برش‎‌های بزرگتر مورد نیاز برای جراحی‌های باز مرسوم، استفاده کند. جراحی آرتروسکوپیک زمانی که درد به علت تماس میان اسپور‌های استخوانی به وجود می‌آید و آرتروز هنوز باعث کاهش قابل توجه فضای مفصلی میان استخوان‌ها نشده است، موثرتر است. آرتروسکوپی می‌تواند یک مفصل مبتلا به آرتروز را سریع‌تر از بین ببرد. از بین بردن اسپور‌های استخوانی ممکن است حرکت در مفصل را افزایش دهد که باعث سایش سریع‌تر غضروف خواهد شد.

آرترودز (جوش خوردگی)

آرترودز-(جوش-خوردگی

آرترودز استخوان‌های مفاصل را کاملا به یکدیگر جوش داده و یک استخوان پیوسته از دو یا چند استخوان تشکیل می‌دهد. هدف از این روش کاهش درد با از بین بردن حرکت در مفصل مبتلا به آرتروز می‌باشد. در طول آرترودز، پزشک غضروف آسیب دیده را برداشته و سپس از گیره، پلاک و پیچ یا میل برای فیکس کردن مفصل در یک حالت ثابت استفاده می‌کند. با گذشت زمان استخوان‌ها جوش خورده یا با هم رشد می‌کنند، درست مانند زمانی که دو انتهای یک استخوان شکسته شده با هم رشد می‌کنند تا بهبود یابد. با برداشتن مفصل، درد از بین می‌رود. آرترودز معمولا موفقیت آمیز است، اگرچه می‌تواند عوارضی هم داشته باشد. در بعضی موارد مفصل بهم جوش نمی‌خورد (ناپیوستگی) و پوشش فلزی ممکن است شکسته شود. اگر شما قبل از تکمیل جوش خوردگی وزنتان را روی پای خود بیندازید، ممکن است این اتفاق بیفتد. در حالی که پوشش شکسته شده دردی ایجاد نمی‌کند، جوش خوردگی ناپیوسته منجر به بروز درد و تورم خواهد شد. اگر این ناپیوستگی اتفاق بیفتد، عمل جراحی دوم برای پیوند استخوان در مچ پا و جایگذاری پوشش فلزی جدید مورد نیاز است. با این حال جوش خوردگی‌های مکرر احتمالا موفقیت آمیز نخواهد بود بنابراین بهتر است در طول دوره‌ی بهبودی پس از عمل جراحی اصلی تان به دقت دستورات پزشک خود را دنبال کنید. درصد کمی از بیماران دچار مشکل بهبود جراحت هستند اما این مشکلات معمولا با مهار کردن یا با عمل جراحی اضافه حل می‌شوند. در برخی موارد، عدم حرکت در مچ پا پس از جوش خوردگی باعث می‌شود که مفاصل مجاور یک مفصل جوش خورده نسبت به قبل از عمل جراحی، فشار بیشتری را تحمل کنند. این امر منجر به بروز آرتروز در مفاصل مجاور، سالها پس از عمل جراحی خواهد شد.

تعویض کلی مچ پا (آرتروپلاست)

در تعویض کلی مچ پا، پزشک شما غضروف و استخوان آسیب دیده را برداشته و سپس سطوح مفصلی پلاستیکی یا فلزی جدید را به منظور بازگرداندن عملکرد مفصل جایگزین می‌کند. اگر چه تعویض کلی مچ پا مانند تعویض کلی زانو یا ران پا رایج نیست اما پیشرفت در طراحی ایمپلنت باعث می‌شود که این عمل گزینه‌ی مناسبی برای بسیاری از افراد باشد. تعویض مچ پا اغلب برای بیمارانی توصیه می‌شود که دارای:

  • آرتروز پیشرفته‌ی پا باشند.
  • آرتروزی که سطح مفصل مچ پا را از بین ببرد، باشند.
  • درد مچ پایی که تداخل با فعالیت‌های روزانه دارد،باشند.

تعویض مچ پا، درد آرتروز را تسکین داده و باعث تحرک و پویایی بیشتر بیماران پس از جوش خوردگی خواهد شد. به علاوه مفصل آرتروزی سابق را قادر به حرکت کرده بدین معنی که فشار کمتری به مفصل‌هایمجاور منتقل می‌شود. این امر شانس پیشرفت آرتروز مفصل مجاور را کاهش می‎‌دهد. مانند هر نوع از تعویض مفصلی، ایمپلنت مچ پا هم ممکن است با گذشت زمان از بین برود. اگر شکستگی یا از بین رفتگی ایمپلنت شدید باشد، مفصل جایگزین می‌تواند برای یک ایمپلنت جدید ارائه شود، این روش جراحی بازبینی یا اصلاح نامیده می‌شود. روش دیگری هم برای برداشتن ایمپلنت و جوش دادن مفصل وجود دارد. این نوع از جوش دشوارتر از زمانی است که به عنوان یک روش اولیه انجام می‌شود. وقتی که ایمپلنت برداشته می‌شود، یک فضایی در استخوان به وجود می‌آید که باید برای حفظ طول پا با پیوند استخوان پر شود. به علت اینکه ممکن است استخوان جدید به همان اندازه قوی نباشد، خطر ناپیوستگی بیشتر است.

ریکاوری


در اغلب موارد، عمل جراحی درد آرتروز را تسکین داده و انجام فعالیت‌های روزمره را میسر می‌سازد. دوره‌ی ریکاوری یا بهبودی کامل بین4 تا 9 ماه طول می‌کشد که به شدت بیماری شما قبل از عمل و پیچیدگی روش درمانی شما بستگی دارد. عمل جراحی پا و مچ پا می‌تواند دردناک باشد. در حالی که شما انتظار دارید که احساس ناراحتی کنید، امروزه پیشرفت‌های حاصله در کنترل درد، مدیریت و از بین بردن درد را برای پزشک شما آسان‌تر کرده است. بلافاصله پس از عمل جراحی، به شما برای تسکین دردتان دارو داده خواهد شد. پزشک شما در صورت نیاز برای شما یک مسکن تجویز می‌کند که می‌توانید برای مدت کوتاهی که در منزل هستید از آن استفاده کنید. پزشک شما به احتمال زیاد پس از عمل جراحی به منظور محدود کردن حرکات پا و مچ پای شما و برای جلوگیری از ایجاد ناپیوستگی از یک قالب استفاده می‌کند. برای کاهش ورم مهم است که پای شما به مدت 1 الی 2 هفته پس از عمل در ارتفاعی بالاتر از سطح قلب‌تان نگه داشته شود. پس از دوره‌ی ریکاوری، پزشک شما ممکن است برای کمک به بازگشت قدرت در پا و مچ پا و بازیابی محدوده‌ی حرکتی شما، فیزیوتراپی را توصیه کند. در اغلب موارد، پس از 3 الی 4 ماه شما قادر به ادامه‌ی فعالیت‌های روزمره‌ی خود هستید هر چند ممکن است برای مدتی نیاز به پوشیدن کفش‌های مجهز یا بریس داشته باشید.

به این پست امتیاز دهید.
درمان آرتروز مفصل مچ پا (ساییدگی قوزک پا) با فیزیوتراپی و جراحی
5 از 1 رای