تزریق اپیدورال: تزریق لیدوکائین و استروئید برای کاهش التهاب و درد

تزریق-اپیدورال

تزریق اپیدورال استروئید هم شامل کورتیکستروئید یا کورتون (مانند تریامسینواون، متبل پردنیسولون، دگزامتازون) و هم یک ماده‌ی بی‌حس‌کننده (مانند لیدوکائین یا بوپیواکائین) می‌شود. این داروها در منطقه‌ی اپیدورال ستون فقرات تزریق می‌شوند، منطقه‌ای بین غشای محافظ (سخت‌شامه) طناب نخاعی و مهره‌ی استخوانی. تزریق کورتیکستروئیدها می‌تواند التهاب را کاهش دهد و هنگامی‌که مستقیماً به منطقه‌ی دردناک وارد می‌شود تأثیر بسزایی دارد. این داروها با شستن و از بین بردن پروتئین‌هایی که منجر به بروز ورم شده‌اند، روی اعصاب نخاعی اثر می‌گذارند. تسکین دهندگی درد می‌تواند از چند روز تا چند سال دوام داشته باشد و باعث می‌شود تا وضعیت ستون فقرات شما با انجام فیزیوتراپی و برنامه‌های ورزشی بهبود یابد.

یک تزریق اپیدورال استروئیدی (ESI)، روشی کم تهاجم است که می‌تواند به تسکین درد در گردن، دست، کمر و پا ناشی از التهاب اعصاب نخاعی که ممکن است به علت تنگی کانال نخاعی، روماتیسم ستون فقرات و دیسک کمر بروز کند، کمک کند. این تزریق با واردکردن داروهایی به عصب نخاعی به منطقه‌ی اپیدورال انجام می‌گیرد. تسکین درد ممکن است برای روزها و یا حتی سال‌ها دوام داشته باشد. هدف از این تزریق، کاهش درد به‌منظور ازسرگیری فعالیت‌های معمول و برنامه‌های فیزیوتراپی است. روش تزریق استروئید یکی از روش‌های درمانی درد ناشی از عصب ستون فقرات در  است. جهت رزرو نوبت و مشاوره با متخصصین ما می‌توانید با  تماس حاصل فرمایید.

چه کسی کاندیدای مناسبی برای این درمان است؟


چه-کسی-کاندیدای-مناسبی-برای-این-درمان-است

بیمارانی که از درد گردن، دست، پایین کمر یا پا (سیاتیک) رنج می‌برند می‌توانند ازتزریق اپیدورال استروئیدها بهره ببرند. خصوصاً کسانی که دارای شرایط زیر می‌باشند:

  • تنگی کانال نخاعی: تنگ شدن کانال نخاعی و کانال ریشه‌ی عصبی می‌تواند باعث بروز کمردرد و پادرد، خصوصاً در هنگام راه رفتن شوند.
  • اسپاندیلولیز: ضعف یا شکستگی بین مفصل‌های (فاست های) بالا و پایین یک مهره. اگر مهره به جلو سر بخورد (اسپاندیلولیستیز یا سرخوردگی مهره)، می‌تواند ریشه‌های عصبی را فشرده کند و باعث بروز درد شود.
  • فتق دیسک: ماده‌ی ژل‌مانند بین دیسک ممکن است در قسمتی ضعیف شده در دیواره‌های محاطی خود (حلقه‌ی دور دیسک) متورم یا پاره شود. هنگامی‌که این ماده فشرده شود و با فشار بیرون بزند، به عصب نخاعی برخورد می‌کند و موجب بروز ناراحتی، درد و ورم می‌شود.
  • ساییدگی دیسک: شکستگی یا فرسودگی دیسک‌های بین ‌مهره‌ای موجب متلاشی شدن فضای دیسک، پاره شدن حلقه‌ی دور دیسک و ایجاد خار استخوان می‌شود.
  • سیاتیک: دردی که در طول عصب سیاتیک، در لگن احساس می‌شود و تا پا پایین کشیده می‌شود. این درد معمولاً به خاطر فشردگی مهره‌ی پنجم یا عصب نخاعی خاجی اول بروز میکند.

تزریق اپیدورال استروئید ثابت‌شده است که برای بیماران در درمان مشکلات التهابی و دردناکی که در بالا گفته‌شده مفید و مؤثر می‌باشد. تزریق اپیدورال استروئید همچنین می‌تواند به تعیین لزوم جراحی برای برطرف کردن درد ناشی از فتق دیسک کمک کند. وقتی علائم بیماری در تمرینات توان‌بخشی اختلال وارد می‌کنند، تزریق‌های اپیدورال می‌توانند درد را تا حد کافی تسکین دهند تا بیمار بتواند درمان فیزیوتراپی خود را ادامه دهد. تزریق اپیدورال گردن و کمر نباید برای افرادی که مبتلابه عفونت یا مشکلات خونی هستند انجام شود. این تزریق می‌تواند سطوح قند خون را در بیماران دیابتی تا حدی بالا ببرد. همچنین می‌تواند فشارخون و فشار چشم را در بیماران مبتلابه آب‌سیاه (کوری تدریجی) موقتاً بالا ببرد. این مسائل را باید با پزشک متخصص خود در میان بگذارید. اگر شک دارید که باردار هستید یا قصد باردارشدن دارید، به پزشک خود بگویید. اشعه ایکس فلوروسکوپی که در حین تزریق استفاده می‌شود ممکن است برای جنین مضر باشد.

پیش از شروع درمان چه‌ کارهایی انجام می‌شود؟


پزشکی که قرار است تزریق را انجام دهد، سابقه‌ی بیماری و عکس‌برداری‌های قبلی‌تان را بررسی می‌کند تا بهترین شیوه برای تزریق‌ها را بکار بگیرد. سؤالات خود را آماده کنید تا در این جلسه آن‌ها را مطرح کنید. بیمارانی که داروهای رقیق‌کننده‌ی خون مصرف می‌کنند (مانند کومادین، هپارین، پلاویکس، تیسلید، فراگمین، اورگاران، لونوکس، اینوهپ، آسپرین دوز بالا) ممکن است نیاز باشد که برای چند روز قبل از انجام تزریق اپیدورال گردن و کمر، مصرف آن را متوقف کنند. درباره‌ی هر نوع دارویی که مصرف می‌کنید با پزشک (هم پزشکی که دارو را برای شما تجویز کرده است و هم پزشکی که قرار است تزریق را انجام دهد) صحبت کنید. روند تزریق معمولاً به‌صورت سرپایی، با تجهیزات مخصوصی برای این عمل که شامل فلوروسکوپی می‌باشد، انجام می‌شود. در روزی که تزریق انجام می‌شود با خود همراه داشته باشید تا بعد از تزریق شمارا از مطب یا بیمارستان به خانه ببرد.

در حین درمان چه اتفاقی می‌افتد؟


حین-درمان-چه-اتفاقی-می‌افتد

در زمان انجام تزریق اپیدورال کمرو گردن، از شما خواسته می‌شود تا فرم رضایت‌نامه را امضا کنید، فهرستی از داروهایی را که مصرف می‌کنید و هرگونه آلرژی دارویی که دارید فراهم کنید. روند تزریق ممکن است بین 15 تا 45 دقیقه طول بکشد و بعد از مدت‌زمانی برای ریکاوری صرف می‌شود. هدف از این کار، تزریق دارو در نزدیک‌ترین نقطه به محل درد با استفاده از تزریق ترنسفورامینال یا تزریق اینترلامینار می‌باشد. نوع مناسب تزریق به شرایط شما و اینکه کدام روش بهترین تأثیر و کمترین ناراحتی و عوارض را خواهد داشت، بستگی دارد.

مرحله‌ی 1: آماده کردن بیمار

بیمار روی شکم بروی تخت رادیولوژی دراز می‌کشد. برای بی‌حس کردن ناحیه‌ای که قرار است تزریق در آن انجام شود، از ماده‌ی بی‌حس‌کننده استفاده می‌کنند. در حین تزریق، بیمار کمی درد احساس می‌کند. در حین درمان بیمار هوشیار و بیدار است تا واکنش خود را به پزشک نشان دهد. معمولاً تنها دارویی که در این عمل به بیمار داده می‌شود، دوز پایینی از داروی آرام‌بخش می‌باشد.

مرحله‌ی 2: واردکردن سوزن

پزشک متخصص به کمک فلوروسکوپ (یک دستگاه رادیولوژی مخصوص) یک سوزن توخالی را در پوست و بین مهره‌ی استخوانی در فضای اپیدورال وارد می‌کند. با استفاده از فلوروسکوپی پزشک می‌تواند مسیر سوزن را در همان زمان در صفحه مانیتور فلوروسکوپ مشاهده کند و مطمئن باشد که داروی استروئید در نزدیک‌ترین نقطه به ریشه‌ی عصب ملتهب منتقل می‌شود. برای انجام تزریق‌های استروئیدی اپیدورال دو روش وجود دارد:

  • تزریق اپیدورال ترنسفورامینال Transforaminal (از پهلو): سوزن از کنار مهره در فورامن عصبی قرار می‌گیرد، درست در بالای دهانه‌ی ورودی ریشه‌ی عصبی و خارج از فضای اپیدورال. استفاده از رنگ کنتراست کمک می‌کند تا دقیقاً مشخص شود که دارو در کجا وارد خواهد شد. با این روش، در یک‌طرف در یک‌زمان تزریق انجام خواهد شد. این روش برای بیمارانی که اخیراً تحت عمل جراحی کمر قرارگرفته‌اند ترجیح داده می‌شود زیرا این روش تزریق دور از محل زخم‌های به‌جامانده از جراحی، پیوندهای استخوانی، میله‌های فلزی و پیچ و پلاک‌ها انجام می‌گیرد.
  • تزریق اپیدورال اینترلامینار (از کمر): سوزن بین تیغه‌ی دو مهره، درست از وسط کمر وارد می‌شود. این روش که به آن روش اینترلامینار می‌گویند، به فضای اپیدورال بزرگی که روی طناب نخاعی قرارگرفته است، دسترسی دارد. دارو به ریشه‌های عصبی در سمت راست و چپ ناحیه‌ی ملتهب در یک‌زمان تزریق می‌شود.

مرحله 3: تزریق دارو

وقتی سوزن در محل تزریق قرار می‌گیرد، مواد بی‌حسی و داروی استروئیدی به ناحیه‌ی اپیدورال تزریق می‌شوند. سپس سوزن را خارج می‌کنند.

بعد از درمان چه اتفاقی خواهد افتاد؟


اکثر بیماران می‌توانند فوراً بعد از پایان درمان تزریق استروئید اپیدورال، راه بروند. برای مدت کوتاهی تحت نظر قرار خواهید گرفت و سپس می‌توانید به خانه برگردید. یک نفر باید همراهتان باشد تا شمارا تا خانه همراهی کند. معمولاً از روز بعد می‌توانید فعالیت روزانه خود را ازسر بگیرید.  با استفاده از یخ و مصرف داروهای خفیف مسکن (مانند تایلنول)، می‌توانید درد محل تزریق را تسکین دهید. می‌توانید میزان دردتان را در دو هفته‌ی آینده در یک دفترچه یادداشت ثبت کنید. وقتی اثر داروی بی‌حسی از بین برود و قبل از آنکه داروی کورتیکوستروئید اثر خود را نشان دهد، ممکن است دردتان کمی زیاد شود. بیمار باید بعد از درمان، یک نوبت برای جلسه‌ای دیگر با پزشک مربوطه بگیرد تا اثر درمان بررسی شود و هرگونه نگرانی که بیمار ممکن است برای درمان‌های آینده و انتظاراتش داشته باشد، موردبررسی قرار بگیرد.

نتایج درمان چگونه است؟


بسیاری از بیماران بعد از این تزریق اپیدورال کودال، کاهش قابل‌توجهی را در دردشان مشاهده می‌کنند. برای کسانی که کاهش خفیفی در دردشان داشته‌اند، یک یا چند تزریق دیگر ممکن است، معمولاً در فواصل زمانی 1 الی 4 هفته انجام شود تا تأثیر کاملی را حاصل کنند. مدت‌ زمان باقی ماندن اثر تسکین درد متغیر است که برای چند هفته یا چند سال ادامه دارد. تزریق‌ها همراه با یک برنامه‌ی فیزیوتراپی و یا ورزش در خانه برای تقویت عضلات کمر و جلوگیری از بازگشت درد در آینده انجام می‌شوند.

خطرات احتمالی این تزریق چیست؟


تزریق اپیدورال داروهای استروئید، با خطرات بسیار کمی که دارد یک درمان غیر جراحی مناسب برای برخی بیماران برشمرده می‌شود. خطرات احتمالی مرتبط با واردکردن سوزن شامل سردرد ناشی از ستون فقرات از سوراخ شدن محل سخت‌شامه‌ای (dural)، خونریزی، عفونت، واکنش آلرژیک و آسیب عصبی یا فلج (بسیار کمیاب) می‌باشند. عوارض تزریق کورتیکوستروئید (کورتون) ممکن است منجر به اضافه‌وزن،احتباس آب و مایعات در بدن، گرگرفتگی، نوسانات خلقی یا بی‌خوابی و بالا رفتن سطوح قند خون در بیماران دیابتی. هرگونه بی‌حسی یا ضعف خفیف عضلانی معمولاً در طی 8 ساعت، در دست یا پایی که دچار مشکل شده است برطرف خواهد شد (مانند بی‌حسی صورت که بعد از کار دندانپزشکی به وجود می‌آید). بیمارانی دچار مشکلات و بیماری‌های مزمن (مانند ناراحتی قلبی، دیابت، روماتیسم مفصلی) هستند و یا نمی‌توانند برای مدتی مصرف داروهای رقیق‌کننده‌ی خون را قطع کنند باید درباره ارزیابی خطرات این تزریقات با پزشک متخصص خود صحبت کنند.

به این پست امتیاز دهید.
تزریق اپیدورال: تزریق لیدوکائین و استروئید برای کاهش التهاب و درد
5 از 1 رای